miércoles, 7 de mayo de 2008
A MORTE DO HÁMSTER DO INFERNO
Cando empezou o Madrid-Barça, vai mirar Tore "se está vivo", como todos os días, e hoxe resulta que non se movía. Comida tiña, e mal de todo penso que non o coidabamos, pero un ano e 10 meses xa é unha idade respetable para un hámster (según a wikipedia "esperanza de vida: de 1,5 a 3 años").
Onte mesmo eu oín como corría na sua rodiña. O mais triste de todo e que non puido realizar en vida o seu sono de voar dende un 11º piso... A min xa me parecía que o inferno non é o mellor sitio para un animal.
Como ben dixo Moncho: "si é que non somos nada..."
jueves, 21 de febrero de 2008
O HÁMSTER DO INFERNO (Capítulo 2)
A CHEGADA DO HÁMSTER O PISO
Cando comezou o curso por fin xuntámonos todos os habitantes do piso. Cunhas gañas enormes de divertirnos o noso primeiro xoves xuntos fixemos a festa inaugural. Tiñamos de todo, dende chucherías ata guindillas para comer, cartas para xogar e apostar, botellas variadas compradas por nós e outras que descubrimos no minibar que tiña a anterior inquilina do piso… En fin, foi a repanocha. A hora da retirada, un de nos descubriu a bolsa de gominolas que quedara escondida nun recuncho. Outro viu como as intentaba esconder. Quedaban moi pouquiñas, así que fixeron un trato:
-Por cada duas gominolas que comamos sacamonos unha prenda.
As gominolas desapareceron rapidamente pero un dos dous case non as probou, e o outro, en fin, conseguiu agarrar un coxín. Cando intentaba recuperar os pantalóns apareceu o terceiro compañeiro que aproveitou ese patético momento erótico-festivo para grabar un video para o seu propio desfrute en futuras sensións de autoamor.
Xoves, 19/10/2006
Saímos da tenda e empezamos unha acolorada discusión para decidir o nome:
-Haber que vos parece este nome… Esto… Ummm…
-Eu tiña un na punta da lingua…
-Xúrovos que cando o vín pasarónseme pola cabeza un montón de nomes orixinais que agora non lembro!
-…
-…
-…
-Bueno deixarémolo para outro momento.
(Co tempo o nome que mais escoitou o hámster foi “Jerbo”, pero isa e outra historia que quedará para outro momento)
Cando chegamos a casa buscamos un sitio axeitado para colocar a xaula. Puxémola no salón, na mesa que queda entre os sofás, o sitio idóneo para telo ven a vista, pero tamén para desfrutar dos seus cloacais aromas a hora de ver a televisión. Isto tiña duas ventaxas, forzábanos a limpar mais frecuentemente a xaula e deixábamos de ver tanto a tele.
Por suposto, as primeiras horas no piso do roedor foron un pouco estresantes. Tres imbéciles mirando para ela e rindo e facendo comentarios con voz aguda cada vez que facía algo novo (como rascarse ou comer). Cando decidiu facer algo orixinal como andar na roda a emoción embargounos, así que grabámola có móbil.
Á noitiña, saímos a tomar unhas cervexas e atopámonos nun local cuns compañeiros de clase do noso compañeiro mais exhibicionista. Logo dos saúdos e das presentacións púxose a a falar cunha das rapazas do grupo:
-Sabes qué? –preguntou dándose aires de interesante–. Hoxe compramos un hámster ruso.
-Si? E como é?
-Mais pequeno que un hámster normal e gris. Grabámoslle un video mentras daba voltas na súa roda, queres velo?
-Si.
Pediulle o móbil o compañeiro que grabara o video da roda e pasoullo á rapaza. Na pantalla saían unha serie de números que eran os nomes dos videos. A rapaza deulle ó que estaba seleccionado. Pasou un segundo. A súa cara cambiou. Non era a cara que pon unha muller ao ver un video dun hámster ruso dando voltas na súa roda. O rapaz mirou o que a rapaza estaba vendo. Efectivamente o video non era un video dun hámster ruso dando voltas na súa roda. Avalanzouse sobre a pantalla para evitar que vira nada, pero xa estaba todo visto…
O luns 23 de outubro do 2006 ao mediodía, chegou o piso un rapaz ca espalda doblada e o rostro abatido, entrou arrastrando os pés e pechouse na súa habitación. Cando por fin saiu preguntámoslle:
-Que che pasou? A que ven esa cara?
-Preguntoume se me medrara o hámster…
sábado, 9 de febrero de 2008
O HÁMSTER DO INFERNO (capítulo piloto)
- Este piso é moi deprimente. Qué vos parece si compramos un hámster? - propuxo un de nós.
- Polo que teño entendido, cheiran mal.
- Eu tiven un na miña casa e non cheiraba tan mal...
- Limpábalo ti?
- Ehh... non, pero non costa tanto.
- Si, pero cando nos vaiamos de vacacións ás nosas casiñas quen cuidará de él?
- Podemos turnarnos e levalo para casa cada vez un.
- Eu penso que nas navidades ben pode quedar só, e en verán lévao un e xa está.
- Vale, e que queredes, unha parella? Porque si compramos un só vainos morrer de depresión.
- Buf, si se reproducen íamos ter un problema. E si son do mesmo sexo probablemente se maten entre eles.
- Non sei onde lín que son animais solitarios, e o tema da depresión non lles afecta.
- E canto custará con xaula e todo?
- Non creo que pase de 20 e poucos euros...
- Bueno, entón non lle vexo ningún problema. Pero temos que turnarnos para darlle de comer e limparlle a xaula.
- Por min dacordo.
- Por min tamén.
- Pois mira nas páxinas amarelas onde hai cerca unha tenda de mascotas, e imos buscalo.
- Hoxe?
- Claro.

Así foi como decidimos ir a comprar o que sería o noso "hámster do inferno". O noso descoñecemento da zona fixonos dar unhas cantas voltas antes de chegar a tenda, que estaba ó ladiño da nosa casa.
- Bos días, en que podo axudarvos? - sorriunos unha simpática dependenta cunha boca grande e unha sorprendente velocidade o falar. Ó lado dela un loro azul miraba para nós por riba do hombro.
- Ola. Queríamos mercar un hámster.
- Moi ben - saiu de detrás do mostrador e dirixiunos hacia uns terrarios nos que había dous tipos de hámsters, uns grandes e marróns e outros mais pequenos grises. Había un letreiro en cada terrario e en ambos poñía o mesmo prezo - cales preferides?
Os pequenos grises parecían mais simpáticos e decantamonos por eles, así que lín o que poñía no letreiro:
- Un hámster ruso.
A dependenta colleu o mais feo de todos mentres dicía que tiñan uns tres meses así que practicamente eran adultos. Despois de fuchicarlle nas partes íntimas (co conseguinte descontento do animal), dixo que era unha femia (non a dependenta, senon o hámster), e iso significaba que soían ser máis agresivas que os machos. O da agresividade, lóxicamente, nós xa o sabíamos, logo dunha intensa investigación sobre o tema os anos anteriores en femias humanas.
A dependienta meteu a Phodopus campbelli nun cacharro de reducidas dimensións e pousouno sobre o mostrador.
- É o voso primeiro hámster?
- Si.
- Entón vouvos dar uns consellos: - empezou a decir un discurso que parecía ter ensaiado - Necesitan unha xaula na que se poidan mover con liberdade. Necesitan un ambiente ben iluminado, pero que non lles de o sol directamente. Non deben estar expostos a correntes de aire. Aparte da comida que ven na caixiña tedes que darlle froita de vez en cando e pan duro para fortalecer os dentes. Tamén necesitan algo co que facer un nido, pode ser papel hixiénico ou similares, pero non algodón xa que se poden asfixiar cas fibras. Debedes mudarlle o serrin cando este sucio, mais ou menos entre unha e duas semanas. Se seguides esas normas soen ter unha esperanza de vida en cautividade de mais de tres anos.
- Vale.
- Podedes escoller entre esas xaulas.
Entre susurros decidimos por unanimidade coller a mais barata...
-Gústavos está enorme, con tubos de colorines que saen e volven entrar na xaula, roda xiratoria e unha botella dosificadora de gran capacidade? - preguntou-afirmou sinalando o punto oposto o que nós mirábamos, na sección de paraísos para hámsters, onde os precios case tiñan un 0 mais.
(Di non, di non, di non, di non...)
- Ehhh... si? (AUCH)
- Cómo?
- Si-si. (AUCH-AUCH)
Colleu a xaula e pasou o hámster o seu interior. O primeiro que fixo o bicho foi excretar unha minúscula cagada no chan verde de plástico... Como si fora pouco para ela...
- Supoño que tamén quereredes comida e serrín?
- Si... - a mirada fixa do loro do mostrador intimidábame
- Algo máis?
- Creo que non.
- Pois van a ser 40 €.
Démoslle un momento a espalda e vimos que non íamos moi sobrados de cartos. Entre as carteiras dos tres conseguimos xuntar os diñeiro. Pousamos sobre o mostrador dous billetes de 10 un de 5 e un montón de moedas. Se os loros souperan rir ese estábase escarallando...
- Moitas gracias rapaces, volvede cando queirades.
- Adeus.
De volta a casa empezamos a falar de posibles nomes.
jueves, 7 de febrero de 2008
MERIENDAS
Hola amigos, ¿cansados de merendar siempre el mítico sándwich de york con queso o el de nocilla® sola? Pues hoy os traemos la solución; un par de recetas muy ricas y sencillas de hacer.
Sándwich mixto de Nocilla®
Poca gente conoce la versatilidad de un alimento tan popular como es
Ingredientes:
2 rebanadas de pan de molde (base + tapa)
20 o
3er ingrediente:
· 2 lonchas de queso de barra1
· 2 lonchas de chorizón1(véase imagen)
· 1 guindilla verde1
· Otro2
Con un cuchillo grande untamos la base con abundante Nocilla®. Introducimos el 3er ingrediente y ponemos la tapa. ¡Ya tenemos nuestro sándwich mixto de Nocilla® listo para disfrutar!
Sándwich de queso, cebolla y mostaza1
Otra carencia en las dietas de los jóvenes son las verduras. Para introducirlas en la hora de la merienda os proponemos una receta muy divertida:
Ingredientes:
2 rebanadas de pan de molde (base + tapa)
1 loncha de queso de barra
Cebolla picada (la cantidad depende de cuanto quieras que te huela el aliento después)
Salsa de mostaza.
Picamos la cebolla en trozos muy pequeños. Sobre la base de pan de molde ponemos la loncha de queso, la cebolla y un buen chorro de salsa mostaza. Tapamos y lo comemos rápidamente para que la cebolla no pierda todas sus vitaminas.
Nivel de dificultad: 3
Nivel de satisfacción: variable
1 Todas estas combinaciones han sido testadas por nuestro experto en gastronomía…
2 Rolher no se hace responsable de las consecuencias del uso inadecuado de otros ingredientes…
miércoles, 6 de febrero de 2008
LOS SURFISTAS NAZIS DEBEN MORIR

Sinopsis: Unos vigilantes enloquecidos y de tendencias neo-nazis intentan dominar las playas de California después de los efectos devastadores de un terremoto que acaba con la vida de la mayoría de la población de la costa de los Estados Unidos. Una banda rival de surferos retan a los surfistas nazis y las playas californianas se convierten en verdaderos campos de batalla. La única persona que puede enfrentarse con éxito a los surfistas nazis es Leroy Mama, la vengadora madre de un chico que murió en manos de estos surfistas de Ultraderecha
Nuestra visión: Con decir que es una peli de Troma (conocida productora de cine de terror de serie B, bueno... conocida por los frikis de ese mundilllo) deberia bastar, pero no! Los Surfistas Nazis deben morir es MALA hasta para ser de Troma.
Tras el terremoto, parece que empiezan a surgir una serie de “bandas” de surferos que quieren hacerse con el control de las playas y pongo “bandas” porque es una decir, ya que mayormente cada una de ellas esta formada por 3 individuos a cada cual mas tonto... menos los nazis del surf claro ellos tienen hasta una seccion de juventudes nazis que son bien adoctrinadas por su lider Adolf como no.
Los actores estan a la altura de la pelicula, uno no sabe si es que son malos, pero malos MALOS o es que simplemente no se toman en serio la pelicula.
Y los medios... pues bueno tampoco se esmeraron mucho, un buen ejemplo es el garfio que lleva uno de los nazis en lugar de mano, no es que se note que lo esta agarrando con la mano a veces hasta se le ve la mano...
Pero bueno es una peli de serie B que esperas una produccion millonaria? No es cutre cutre hasta decir basta, y eso parte de su encanto si es que se lo encuentras.
Siguiendo con la trama los Surfistas nazis se van haciendo con el control de las playas acabando con las otras bandas sin demasido problema... (recordemos que las demas bandas son unicamente 3 miembros y no tienen mucho cerebro a decir verdad) e imponiendo su ley. Pero comenten un error un error fatal que provocara la caida del primer Reich del mar. Matan a Leroy un joven negro que pasaba por alli y ohh cosas de la vida acaba con un garfio clavado en el pecho.
Pero lo que los nazis no sabian es que Leroy tenia una madre, y no una madre cualquiera, 200 kg de carne negra dispuesta a cualquier cosa por vengar la muerte de su hijo, asi que se cubre de cuero y plomo, coje una harley (que aparece derrepente en la residencia de ancianos, se la robara a la enfermera?). Y se va de caza eliminando uno a uno a todos los miembros del clan y como colofon final la madre de Leroy con una amplia sonrisa de satisfaccion desparrama los sesos de Adolf por el mar.
martes, 5 de febrero de 2008
GOMINOLAS
(ATENCIÓN: Parrafada en contra das gominolas, recomendamosche que non a leas, seguirás sendo feliz)
Nutricionalmente non teñen moitos beneficios, xa que so nos aportan sucres con un índice glucémico moi elevado. Se comemos unha gran cantidade de sucre, provocanos, en primeiro lugar, un aumento rápido do nivel de glucosa en sangue que fai que se segregue insulina en grandes cantidades, pero como as células non poden queimar adecuadamente toda a glucosa, o metabolismo comeza a transformarla en grasas. Estas grasas almacenanse nas células do texido adiposo. O noso código xenético está programado así para permitirnos sobrevivir mellor ós períodos de falta de alimentos. Nunha sociedade como a nosa, na que nunca chega o período de fame logo dun atracón, todas as reservas grasas quedánse sen utilizar e volvémosnos obesos.
Posteriormente, toda esa insulina que segregamos consigue que o sucre abandone a corrente sanguínea e, duas ou tres horas despois, o sucre en sangue cae por debaixo do normal e pasamos a un estado de hipoglucemia. Cando isto sucede, o funcionamiento do noso corpo e o da nosa cabeza non están á par, e sentimos a necesidade de devorar máis alimento. Se volvemos a comer más carbohidratos, para calmar a sensación de fame ocasionada pola rápida baixada da glucosa, volvemos a segregar outra gran dosis de insulina, e así entramos nun círculo vicioso que se repetirá unha e outra vez cada poucas horas. (FIN)
Pero, a quen non lle gustan esas atractivas cores e formas que din, CÓMEME? Unha vez na boca o seu sabor doce e o tacto provocanos a liberación de endorfinas, a hormona do placer, o que nos dificulta parar de comelas.
Bueno, pois nós fomos a unha tenda de gominolas e mercamos linguas de fresa e pali-picas, unha caixa de cada a 6'80 € cada unha.
Conteñen 200 unidades,así que a unidade saenos a 3'4 cts, un aforro considerable se temos en conta que mercadas individualmente rondan os 10 ou 15 cts. Ahí tedes as fotos das caixas.
Ben, e para finalizar e en homenaxe a Josep Tomás, as valoracións:
Nivel de satisfacción: 9

